Iedere dag s’morgens vroeg komen er op Hoenderdaal schoonmaakteams in actie. Niet alleen voor het interieur maar ook op de greens zoals scholeksters en spreeuwen. Het meest opvallende team zijn echter de jonge eendjes. Pullen genaamd. Verleden jaar waren het er zeven die hiermee het volwassen stadium op de golfbaan bereikt hebben. Veel golfers herinneren dit zich nog goed. Ze kwamen nooit van de baan af om ergens anders te foerageren. Eén is op het laatst door een zwaar onthutste golfer getroffen. Met de dierenambulance is er nog een poosje gezocht maar later vond ik hem onder een stuk drivingrange net.

Dit jaar (2007) zijn het er ten tijde van dit schrijven, op 10 mei, vijf. Twee weken geleden verdwenen er op twee opeenvolgende nachten twee pullen dus leek erop of ze tot een wandelende provisiekast van een roofdier behoorden. Ze zijn op nu al aardig groot en dat geeft hoop maar de moedereend is erg lomp moet ik elke dag constateren. Ze wordt veel lastig gevallen door een vreemde woerd waardoor ze met haar eigen woerd, met zijn drieën dus, op de wieken gaan en ze ergens anders weer landen zonder actie te ondernemen om de pullen op te zoeken. Die zitten dan op een kluitje met lang uitgerekte halzen omhoog luid te fluiten. Dit zal in eendentaal wel erg hard huilen betekenen. Ze duiken dan bij onraad in één sprong op één hoopje of schieten pijlsnel onder een struik. Het zijn broers en zusters die een hechte band hebben en als één reageren Het gebeurt vaak. Pa en ma zitten ook wel ergens anders te slapen of zijn samen op pad. Uiteindelijk komen ze toch steeds weer bij elkaar terecht. Ze zijn wel niet zo geschikt voor de opvoeding maar ik heb toch wel al langer sympathie voor dit stel.

De woerd ken ik al van zeker drie jaar terug want hij is zeer herkenbaar. Hij heeft een litteken over zijn kop waarvan ik in het begin dacht die heeft de hele dag koppijn en zal het wel niet lang meer maken. Het lijkt alsof zijn kop voor de helft doormidden heeft gelegen. De eend, zijn vrouwtje, heeft hij het hele voorjaar trouw gevolgd ook al werd deze onder zijn toeziend oog door andere woerden bemind. Als de eend druk aan het foerageren was bleef hij trouw op hooguit een meter afstand van de door de eieren zwaar geworden eend vandaan en keek voortdurend op zijn hoede om zich heen. Nu neemt hij in zijn eentje de pullen soms op sleeptouw. Hobbelt vaak achter de familie aan maar gaat toch ook wel eens alleen stoer op pad. Vaak zit hij, alleen of met zijn eend, lekker te dutten.

De eenden ruimen het hele jaar door wormen op en halen allerlei insecten van de greens zoals de langpootmug die de eitjes leggen waar de emelten uit komen. Dit doen de pullen vol overgave en sprinten dan heen en weer over de greens. Ook eten zij veel graszaad van vooral tuintjes,- of straatgras. Graszaad wat de greenkeeper liever niet op zijn greens heeft. Overigens was dit voorjaar de straatgras productie enorm door de vroege warmte en droogte dus hoe snel de pullen ook groeien echt zoden aan de dijk zetten doet dit niet. Als ze straks wat groter zijn is het leuk te zien dat ze dan het hoge gras plat trappen om de aren af te stropen. Heel belangrijk is: Voeder ze niet! Want dan komen ze op elke andere golfer aflopen om gevoerd te worden en kan er niet gespeeld worden. Ze komen dan in groot gevaar door recht voor de afslagplaats te blijven staan, waar ze de meeste kans om gevoerd te worden verwachten. Met alle golfers hopen we dus dat dit vijftal het red.

Greenkeeper Job